آه... شاید  عاشقانم  نیمه  شب           گل  به  روی  گور  نمناکم نهند

بعد من  نا  گه به یک سو  میروند            پرده های  تیره ی  دنیای  من

چشمهای  نا شنا سی  میخزند             روی دفترها و کاغذ های من...

            دراتاق کوچکم پا مینهد بعد من

                                                    با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه میماند به جا...

                   نقش دستی تار مویی شانه ای

میرهم از خویش و میمانم ز پیش                    هر چه برجا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی    

                      در افق ها دور و پیدا میشود

میشتابند از پی هم بی شکیب                     روزها و هفته ها و ماه ها...

چشم تو در انتظار نامه ای

                   خیره می ماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا میفشارد خاک دامن گیر خاک

                         بی تو دور از ضربه های قلب تو    قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد        نرم میشویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به جا

                          فارغ از افسا نه های نام و ننگ

نکته:

۱-برام دعا کنید...دعای واقعی

۲-محیییییی...