دردهای من جامه نیستند تا ز تن درآورم

نامه و چکامه نیستند تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند تا ز نای جان برآورم

دردهای من همه نگفتنی...دردهای من همه نهفتنی است

من تمام استخوان بودنم...

           لحظه های ساده ی سرودنم...

                                                            درد میکند

انحنای روح من...شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم...شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

                              بازوان حس شاعرانه ام

        زخم خورده است...

دردهای پوستی کجا و دردهای دوستی کجا؟

در سماجت عجیب دل

                درد دلشکستگی کجا؟

دردهای آشنا...

           دردهای بومی غریب...

دردهای خانگی...

دردهای کهنه ی لجوج...

                         پا فشاری شگفت دردهااااست...

نکته۱.واسه محدثه نیست.

نکته۲.واقعا انحنای روحم درد میکنه.

نکته۳.شقایق آن عزادار نامیراست...